Zmarł Witold Nieradko - niezwykle zasłużony dla hrubieszowskiego sportu i nie tylko

W dniu 22 stycznia 2026 roku, w wieku 77 lat, zmarł Witold Nieradko - osoba niezwykle zasłużona dla hrubieszowskiego sportu. Wybitny zawodnik w piłce ręcznej i pływaniu, oddany trener piłki ręcznej w Unii Hrubieszów i ceniony nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 2 w Hrubieszowie. Pogrzeb odbędzie się w Lubinie w sobotę 24.01.2026 r. o godz. 12.00.

Całe swoje życie związał z krzewieniem kultury fizycznej, w tym jego większość - w naszym mieście. Po wyjeździe z Hrubieszowa odnosił sukcesy międzyszkolne i klubowe w Lubinie. Jego pasja i zaangażowanie w rozwój piłki ręcznej ukształtowały pokolenia młodych sportowców. Wielokrotnie nagradzany i wyróżniany.

Witold Nieradko

Ur. 01 08 1948 r. w Hrubieszowie.

Absolwent AWF we Wrocławiu.

Pracował w SP nr 2 w Hrubieszowie w latach 1974 – 1990

SP nr 10 w Lubinie 1990 – 2000

SP nr 7 w Lubinie 1011 – 2014 

Trener Klasy I piłki ręcznej

Syn Michał, synowa Aleksandra i wnuczka Emilka, żona Regina

Należał do pierwszych zespołów piłki ręcznej w Hrubieszowie, zgłoszony w barwach SRKS „Unia” w Hrubieszowie do rozgrywek 14 09 1965 r. Grał w klasie A, Lidze Okręgowej i Międzywojewódzkiej w latach 1965 – 1978. Trenował pod kierunkiem trenera Lucjana Szeląga i Edwarda Wójtowicza. W hrubieszowskiej drużynie był czas, że występowało czterech braci Nieradków: Antoni, Witold, Wiesław i Marian.

Trener w latach 1974 – 1990 grup młodzieżowych i I zespołu Unii w lidze międzyokręgowej, trener drużyn dziewcząt i chłopców w 1976 r. w Pucharze Miast – 1 miejsca. 

Przygotowane przez niego szkolne drużyny piłki ręcznej wielokrotnie stawały na podium, najczęściej najwyższym, w rywalizacji powiatowej i województwa zamojskiego.

Idąc w ślady starszego brata Antoniego Nieradko trenując na Huczwie pod kierunkiem Michała Starykiewicza reprezentował w drugiej połowie lat 60. XX wieku hrubieszowskie pływanie na szczeblu wojewódzkim.

Natomiast jego syn Michał poszedł w ślady ojca i grał na wysokim poziomie w Zagłębiu Lubin, a nawet był w kadrze Polski juniorów. Obecnie jest trenerem.

Nieco z historii...

W roku 1978 – w Lidze Woj. Młodzików ogromny sukces, wśród 8 drużyn „Unia” wywalczyła I miejsce przed SKS Chmielek. M.in. w młodzikach grali: Cezary Frankiewicz, Henryk Liśkiewicz, Jarosław Burda, Andrzej Ciesielczuk, Robert Zacharczuk, Radzisław Barański (bramkarz), Maciej Stryczek (kapitan).

1979 – Po I rundzie nowego sezonu 1978/79 „Unia” ponownie jest 2-ga za „Hetmanem” Zamość.

1979 – w lidze centralnej juniorów Unia była 3-cia, m.in. grali: Zbigniew Sułek, Andrzej Ciesielczuk, Maciej Stryczek, Janusz i Artur Dąbrowscy (bracia), Waldemar Kopczyński, Dariusz Tokarski, Radzisław Barański, Jarosław Krawczyński, Lech Lis, Adam Skibiński, Adam Ciastoch, Tomasz Kwiatkowski, J. Olszak, Wojciech Dudek. Zajęcia z młodszymi adeptami piłki ręcznej prowadzili Stanisław Rządkowski i Witold Nieradko.

1985 – w lidze zamojsko – chełmskiej juniorzy młodsi zajęli 2 miejsce (1. Padwa Zamość) i awansowali do półfinałów XII Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży w Radomiu zajmując tam 4 miejsce.

1985 – najlepsi zawodnicy w/w drużyny Arkadiusz Urbaniak i Robert Kruk przechodzą do MKS Lublin.

1986 – w/w zawodnicy w barwach tego klubu zdobywają srebrne medale, podczas Mistrzostw Polski Juniorów Młodszych Szkolnego Związku Sportowego. Rok później Urbaniak zdobywa złoty medal na w/w imprezie (król strzelców) i brązowy na Ogólnopolskiej Spartakiadzie Młodzieży we Wrocławiu. W tym roku zostaje powołany do kadry Polski juniorów.

1987 – juniorzy występują w lidze strefowej z takimi zespołami jak: „Korona” Kielce, „Broń” Radom, MKS Lublin, MKS Chełm, „Padwa” Zamość, „Wisła Puławy, „Orlęta” Radom, „Neptun” Końskie, AZS AWF Biała Podlaska i „Lublinianka”.

1988 – Zarząd Klubu w maju 1988 r. postanawia zawiesić działalność sekcji piłki ręcznej tłumacząc się złymi warunkami finansowymi oraz tym, że w Hrubieszowie niema pełno wymiarowej hali, jaka jest obecnie wymagana do prowadzenia tego typu rozgrywek.

Jesienią 1988 niespełna 19 letni zawodnicy zawieszonej sekcji piłki ręcznej, Dariusz Paszkiewicz i Wojciech Pietrusiewicz trafiają do seniorów II ligowej WKS Lublinianka Lublin. Pietrusiewicz występuje rok na II ligowych parkietach, Paszkiewicz ponad dwa lata.

Witold Nieradko pozostanie w pamięci nie tylko, jako świetny fachowiec, ale przede wszystkim, jako mentor i wychowawca.

Moje wspomnienia

Tak się składa, że poznaliśmy się już w przedszkolu, pamiętam, że byliśmy bardzo żywymi chłopcami, energia nas rozpierała, więc ganialiśmy, skakali i wszystko, co nam przyszło do głowy, za co... często klęczeliśmy, w którymś z kątów. 

Obaj uczęszczaliśmy do Szkoły Podstawowej nr 3 w Hrubieszowie, najczęściej do jednej klasy, ale nie zawsze, bo za „niesforne” zachowanie byliśmy za karę przenoszeni do innych klas. 

W budynku przy ul. Żeromskiego 29 mieściły się trzy szkoły, a boisko szkolne było jedno dla wszystkich. Każdy prawie dzwonek na przerwę lub po lekcjach, to był bieg na to boisko i... walka, kto ma grać, nieraz były mocne przepychanki, ale najczęściej kończyło się tym, że jak byliśmy z wielkim Witkiem w składzie, to inni woleli nam ustąpić. Podobnie było przy studni do picia.

W okresie, jak byliśmy w szkole podstawowej, do szkoły przybył pasjonat piłki ręcznej śp. Lucjan Szeląg. Przygotował nas do zawodów międzyszkolnych, w których wystąpiliśmy z bardzo dobrym skutkiem, a Witek został królem strzelców.

Od połowy lat 60. XX w. Witek trenował piłkę ręczną w Unii Hrubieszów, która miała wielu kibiców. Ja trenowałem lekkoatletykę i wiele razy przedzierałem się przez ten tłum kibiców i widziałem wielokrotnie Witka w skutecznych akcjach, zdobywającego bramki po padzie na... boisko asfaltowe.

Później drogi życiowe nam się rozeszły, ale w końcu spotkaliśmy się w rolach nauczycieli wf w Szkole Podstawowej nr 2 w Hrubieszowie. Obaj byliśmy ambitni, więc nic dziwnego, że szkoła odnosiła sukcesy - a współpracowaliśmy bardzo dobrze, jak było trzeba piłkarze ręczni prowadzeni przez Witka reprezentowali szkołę w zawodach lekkoatletycznych czy innych dyscyplinach sportowych, więc we współzawodnictwie na szczeblu powiatowym, czy wojewódzkim nie było na nas mocnych. Wielokrotnie w różnych dyscyplinach sportowych rywalizowaliśmy z uczniami podczas dni sportu, czy w rywalizacji międzyzakładowej.

W trakcie stanu wojennego zostałem zatrzymany przez bezpiekę za działania m.in. za kolportaż prasy podziemnej i buntowanie młodzieży (zawodników) przeciwko PRL. W pomieszczeniu dla nauczycieli w słynnym baraku trzymałem różne materiały anty PRL i stanu wojennego. Kiedy zostałem zabrany do aresztu, Witek w nocy usunął z tajnej skrytki wszystkie materiały. Za co mu jeszcze raz dziękuję!

Pamiętam, jak Witek przejmował się, kiedy weszły nowe przepisy, że obowiązkowo piłka ręczna schowała się do hal - a takiej w Hrubieszowie nie było. Sekcja piłki ręcznej zawiesiła działanie na wiele lat i z małymi przerwami trwa to do dziś, chociaż od pewnego czasu, coś drgnęło. Myślę, że Witek będzie "z góry" obserwował, jak to wyjdzie i mocno kibicował!

Podczas odwiedzin w 2006 r., przybył na stadion i przedstawił mi syna Michała, który wzrostem przerastał ojca. Mijały lata, czasami podczas jego przyjazdów do, mimo wszystko ukochanego rodzinnego miasta Hrubieszowa, odwiedzałem Go w domu rodzinnym, stojącym do dzisiaj blisko szkoły. 

Czas leci i stało się, co się stało...

Więc - Żegnaj Przyjacielu i Trenerze i spoczywaj w spokoju!

::news{"type":"see-also","item":"306385"}

::news{"type":"see-also","item":"380104"}

___

Fot. arch. maka, opr. Marek Ambroży Kitliński